Korona upadła. Mury zostały.

Gdy drogi były bezpieczne

Były lata, gdy karawana mogła opuścić miasto o świcie i dotrzeć do dalekiej wsi przed zmrokiem, nie najmując ani jednego strażnika. Korona trzymała drogi, a drogi trzymały królestwo. Kupcy jeździli od krańca do krańca, jeźdźcy nosili listy między warowniami, a dzieci dorastały, nie wiedząc, jak wygląda miecz.

Nikt nie pamięta dokładnego dnia, w którym się skończyło. Nie ma jednej wielkiej bitwy, na którą można wskazać. Po prostu w pewnym momencie jedna karawana nie wróciła. Potem kolejna.

Odwrót

Najpierw porzucono małe drogi, potem wsie, które na nich stały. Rodziny spakowały, co mogły unieść, i szły do wewnątrz, ku murom. Kto został na zewnątrz, nauczył się dwóch rzeczy: że ciemność przychodzi wcześnie i że ci, którzy idą sami, nie wracają.

Gdy warownie też opustoszały, została tylko stolica — jeden pierścień światła na czarnym polu. Strażnicy bram wciąż tam stoją, ale przestali pytać, kto wchodzi. Nie mają już kogo sprawdzać i nie mają powodu: nikt tu nie przychodzi kraść. Przychodzą, by przetrwać.

„W tym królestwie nikt nie rodzi się bohaterem. Po prostu przestają umierać.”